Saç baş yolduran bir puzzle parçasını bulmanın verdiği keyif ve sevinci çok az şey verebilir bu dünyada bir insana. Hele ki bu parçayı çok alakasız zamanlarda "cuk" diye yerine yerleştirirsen ilk cümlede bahsi geçen keyif on misli olur. Alakasız zamanlardan kastım, diş fırçalarken ya da telefonla konuşurken olduğu gibi puzzle'a yoğunlaşmadığın sadece kenarından köşesinden geçerken "dur la şu parça da şuraya olur mu acaba?" dediğin anlar. İşte o anlarda kayıp bir kısmın parçasını buluyorsan, 90+3'de gol atmış gibi seviniyorsun. Sonra gelsin keyif çayı, kahvesi... o kadar tatmin oluyor ki insan zannedersin ki Excalibur'u kayadan çıkardın. :)
Sırf bu duyguyu tatmak için bile puzzle yapmak lazım bu hayatta. :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder